Week 1

Lichte wanhoop. Het punt waar ik zo bang voor was, is hier. Ik heb namelijk weeknummering gebruikt in de titel van mijn blogpost. Ik wilde eigenlijk pas iets bloggen als er iets blogwaardigs en interessants was gebeurd. Ik heb deze week dus ook, met mijn laptop in de aanslag, zitten wachten op vuurwerkshows ter ere van alle nieuwe studenten, Newcastle hooligans die mijn school verbouwen of het monster van Loch Ness dat had besloten naar de Tyne te zwemmen. Zolang het maar iets was wat ik jullie kon vertellen zonder dat ik erover hoefde te twijfelen of jullie het interessant zouden vinden. Maar verrassend genoeg, is dat allemaal niet gebeurd. Daar kan ik jullie dus niet mee verblijden. Omdat ik jullie wel iets wil vertellen, had ik dus ook weinig keus bij het kiezen van de Titel. En ja, wat jullie zo gaan lezen is toch echt een verhaal waarin iemand schrijft over een week uit zijn leven. Natuurlijk is het niet zomaar een week en niet zomaar iemand. Het is Jochem Verheijen die verslag doet over de week van 18 tot 24 januari 2010. Wie wil dat niet lezen?

Naast dit was het ook de week waarin ik kennis maakte met mijn nieuwe Engelse school, Engelse gewoontes, Engels eten, het Engelse volk en het Engelse land waar ze in wonen. Wat het eerste opvalt zijn de dingen die hier anders zijn dan in Nederland. Zo is alles in dit land voorzien van een melding, waarschuwing of gebruiksaanwijzing. Waar dit in Amerika voortkomt uit de angst om aangeklaagd te worden, kun je hier alleen maar aannemen dat het volk te stom gevonden word om zelf te kunnen verzinnen dat ze de kraan open moeten draaien om er water uit te laten komen, dat ze op de liftknop moeten drukken om hem naar hun verdieping te laten komen en dat ze naar rechts moeten kijken als daar de auto's vandaan komen.

Dat brengt me meteen bij het oversteken. Autorijden in Engeland schijnt al eng te zijn, oversteken is nog veel enger. Na 21 jaar in Nederland overgestoken te hebben, is het bijna onmogelijk om te voorspellen waar de auto's hier vandaan komen. Dat ik van de Bassie en Adriaan generatie ben helpt ook niet mee. Geïndoctrineerd door hun "kijk links, Kijk rechts en nog een keer", ben ik hier al bijna 2 keer overreden. Maar goed, alles went. Misschien is het toch wel fijn dat ze hier op de straat hebben geschreven welke kant ik op moet kijken.

Naast dit zijn er nog een hoop kleine verschillen tussen Engeland en Nederland. Taal is er een van, net als hoe mensen zich gedragen tijdens het uitgaan en hoe ze hun koffie drinken. Deze onderwerpen bewaar ik graag voor een volgende blogpost.

Door al het gedoe dat om “in het buitenland studeren” heen hangt, vergeet je nog wel eens waarom je eigenlijk in het buitenland bent. Om te studeren. De eerste week was ook de eerste week op school. Waarin ik kennis maakte met mijn nieuwe school, mijn nieuwe collegegenoten, mijn nieuwe leraren en het, voor mij nieuwe, onderwijssysteem. Alles is hier dan ook wennen. Zo hebben de leraren hier geen Nederlands accent als ze Engels praten en allemaal een titel, die ik voorheen alleen gebruikte als er iets met me mankeerde, is het zoeken naar lokalen makkelijker omdat alles staat aangegeven, zijn de medeleerlingen nog steeds overwegend Duits en lijkt het allemaal een stuk moeilijker te zijn dan in Nederland. Al met al, ga ik mijn handen daar meer dan vol mee hebben. Gelukkig heb ik er 2 en vind ik het zonde om ze niet te gebruiken.

Nou dan, de eerste week. Er kan toch best veel gebeuren in een week. Nieuwe mensen ontmoeten en op nieuwe plaatsen komen is erg leuk. De school is goed en de Engelsen zijn bijzonder aardig, behulpzaam en aandoenlijk simpel. Zeggen dat ik gewend ben hier, zou niet waar zijn. Alles voelt nog als vakantie. Het appartement als een hotelkamer, naar school lopen als de stad bezichtigen en boodschappen doen als ’s ochtends brood halen op de camping. Alles is nog te nieuw om te voelen als thuis en nog te onbekend om deel uit te maken van mijn woonplaats. Ik ben dus op zoek naar een draai. Aangezien ze hem hier niet verkopen, heb ik besloten gewoon lekker te blijven zoeken, tot ik hem gevonden heb. Wanneer school straks voor de regelmaat zorgt en ik overal 50 keer ben geweest, denk ik dat deze blog zal worden geschreven door iemand uit Newcastle.

Tot die tijd,

Groeten van Jochem uit Nederland, die in Newcastle studeert.

From Inspire with love

Op deze weblog wil ik graag ook wat ruimte reserveren om het te hebben over het verassende cadeau dat ik van mijn collega's van Inspire heb gekregen. Het gaat om een stapel enveloppen die geadresseerd zijn aan een bepaald moment in Newcastle. Bijvoorbeeld, na het stappen, valentijnsdag, mijn verjaardag of enveloppen voor als ik het even niet meer zie zitten. Met trots kan ik melden, dat de brieven Newcastle gesloten hebben bereikt. Ik zal op deze weblog melden wanneer er weer 1 open is gegaan en het verhaal dat daarbij gepaard gaat vertellen.

ENVELOPPE 1 "Bij aankomst in Newcastle"

Dat de brieven Newcastle gesloten hebben bereikt, is op zich best bijzonder. Veel van mijn collega's zeiden dat dat hun niet zou lukken. Eenmaal in Newcastle duurde het dan ook niet lang voor ik ze uit mijn tas heb gehaald en op logische volgorde heb gelegd. Deze enveloppe eindigde uiteraard bovenop de stapel. In de lieve brief, die ik in de enveloppe aantrof, worden mij erg fijne dingen toegewenst voor mijn tijd in Newcastle. Ik hoop dat ze uitkomen.

Dankjewel en tot de volgende enveloppe.

p.s. ik ga jullie ook wel een beetje missen.

Wakker worden...

Deed ik vanmorgen voor het eerst in Newcastle. Deze blogpost zal dan ook gaan over eersten. De eerste dagen, de eerste activiteiten, het eerste avondmaal en de eerste indrukken. Er is natuurlijk een hoop aan voorafgegaan. Dat ik uiteindelijk naar Newcastle zou vertrekken was allang bekend. Hoe dit zou gaan zijn kon ik echter alleen maar over denken en dromen.

En toen werd ik wakker in Newcastle. De eerste morgen. Terugdenkend aan het geregel, het pakken en de reis die mij er fysiek heeft gebracht, bevestigd wakker worden in een nieuw bed dat het geregel grotendeels achter de rug is en het avontuur echt gaat beginnen. Tegelijkertijd, maakt wakker worden in een nieuw bed vervelend duidelijk dat alles wat voorafging echt voorbij is en niet snel meer terug zal komen. Het zijn dan ook gemengde gevoelens die mij wekken, maar die na wat gepieker gelukkig overstemd worden door mijn immer geruststellende motto, “het komt wel goed”. Daarnaast werkt het gebrek aan terugweg al even kalmerend.

Eenmaal gekalmeerd en opgestaan begint dan ook de eerste dag. Een dag waarop ik gelukkig nog niet naar school hoef. Wel lag de fijne taak van het verder inruimen van mijn kamer en kledingkast voor me. Dit omdat ik de eerste avond de voorkeur heb gegeven aan het installeren van de home cinema set. Geen Thuis zonder Thuisbioscoop! Na mijn kamer vorm te hebben gegeven, kon het verkennen beginnen. Al zoekend naar de kortste weg naar het centrum, ging het optellen van eersten door. Voor het eerst over de millennium brug, voor het eerst vloeken op de vreemde verkeerslichten en voor het eerst verbaasd zijn over de zomerse kledij van de Engelse dames. Terwijl het toch echt heel koud is hier.

Het Engelse volk mag dan ook blij zijn dat de traditionele klederdrachten al wat jaren geleden zijn vastgelegd en niet nu. Ze lopen er namelijk allemaal zo bij. De kledij kan het best beschreven worden als: stukjes stof die er op geen enkele manier in slagen de lichaamsdelen, die zij zouden moeten bedekken, te bedekken. Dit is trouwens een observatie, geen klacht. Ik ben bang dat ikzelf wel even naar de winkel moet voor wat witte gympen, een Adidas trainingspak, een opgeschoren hoofd en een union jack op minimaal 2 van mijn kledingstukken. To help me blend in.

Dan de eerste indrukken. Veel pubs, bars, restaurants, clubs en opvallend veel koffie. Maar die hebben ze nodig in "the city that never sleeps, except for mornings and afternoons". Al met al, een stad waarin ik me wel kan vermaken.

Groeten uit Newcastle!

Jochem

What happens in Newcastle...

Stays on this weblog.

Voordat ik vertrok werd mij regelmatig de vraag gesteld of ik een weblog bij ging houden. Ik kan deze vraag nu beantwoorden met: Naar blogspot.com gaan, is gelukt, een passende naam vinden, heb ik geprobeerd, hem naar jullie mailen, doe ik zo, maar bijhouden, de intentie is er, net als dingen die ik jullie wil vertellen. Vandaar deze enthousiaste start van mijn verslag over iets wat tot nu toe aanvoelt als het begin van een avontuur.

Ik snap dat jullie interesse in hoe het mij vergaat per week zal afnemen en mijn dagelijkse sleur mijn verhalen minder vernieuwend zal maken. Maar ik zal mijn best doen het interessant te houden door hier en daar wat anders te schrijven dan wat ik zoal eet en wat ik die dag op school heb geleerd. Mocht mijn blogfrequentie achteruit gaan, denk dan, geen nieuws is goed nieuws. Dit zal dan ook betekenen dat ik door mijn blogwaardige onderwerpen heen ben en jullie niet wil vervelen met nieuws dat eigenlijk geen nieuws is.

Ik hoop dat jullie mijn blog met plezier gaan lezen. Ik zal hem in ieder geval met plezier schrijven.

Blog you posted!

Jochem