De Engelsen

Voordat ik over een paar dagen naar Nederland kom, lijkt het me verstandig om er nog even het eerste verzoeknummertje doorheen te gooien. De vraag was, Hoe zijn de Engelsen nou in het echt? Mocht ik met het antwoorden een stormpje veroorzaken in Engeland, kan ik nu in ieder geval hopen dat die, tegen de tijd dat ik weer terug ga, weer is gaan liggen.

Dus, hoe zijn ze? wat doen, dragen, eten en drinken ze?

De Engelsen, zoals jullie vast wel weten, zijn allemaal roodharig, zijn geen van alle moeder’s mooiste (dus allemaal even lelijk), ontbijten zoals wij niet eens avondeten, zijn allemaal obees van de fish, chips, bier, en cupcakes, drinken om elf uur thee met sandwiches en nemen dan nog wat meer cupcakes, dragen, afhankelijk van generatie, trainingspakken of regenjassen, nylon of tweed en petjes of bolhoeden, zijn 80% van de dag dronken, en nemen in de zomer met z’n allen het vliegtuig naar Griekenland om er daar 90% van te maken.

Maargoed dat wisten jullie natuurlijk allemaal al. Het mooie van stereotyperen is dat je er lekker snel mee klaar bent. En zoals iedereen weet zijn stereotypen altijd waar. En dat zijn ze ook, als je de dikke, lelijke, roodharige, theedrinkende, fish&chips etende, trainingspakdragende, dronken Engelsman, die je vorig jaar in Griekenland tegen bent gekomen, probeert te omschrijven. Ze bestaan wel, net als dat er nog steeds nederlanders zijn die klompendragend, tulpenplukkend, kaasetend en wietrokend zichzelf op de wallen aan het vermaken zijn. Maar dat wil niet zeggen dat ik dat ook doe. Ik houd namelijk niet zo van tulpen. En net als dat ik zo’n Nederlander nog nooit ben tegen gekomen, heb ik ook nog nooit een Engelsman gezien die zich alleen maar bezig houdt met de verwachting, die zijn stereotype schetst, te vervullen.

Maar hoe zijn de Engelsen dan? De Engelsen zijn eigenlijk best normaal. Ze zijn niet eens allemaal lelijk. Ja, hun ogen staan wat verder open en wat verder uit elkaar, en er moet ooit een gebrek aan orthodontisten zijn geweest, maar dat is met een beetje scheel kijken en hun mond dicht houden best wel op te lossen. Waar verschelen ze dan nog meer van Nederlanders? Engelsen zijn verschrikkelijk goed in “in de rij staan”. Waar Nederlanders alleen tijdens carnaval braaf in een rijtje blijven, niet inhalen en af en toe iemand vriendelijk uitnodigen om de plaats voor hun in te nemen, is dit in Engeland een soort van normaal. Ik heb dan ook nog nergens anders zulke rechte, geordende en beleefde rijen gezien. Het is dan ook best een verrassing dat, wanneer de mensen de rij verlaten, ze ineens als een soort hysterische pubers over straat gaan rennen, waarbij ontwijken de bedoeling is en frontaal botsen het gevolg. Waar deze plotselinge haast dan vandaan komt weet ik niet precies. Misschien proberen ze snel naar de volgende rij te komen, zodat ze vooraan kunnen gaan staan, zonder daarbij hun geëerde rijregels te breken, of proberen ze zo snel mogelijk van het ene dak naar het andere dak te komen. Omdat ze er niet op rekenen dat het weer de hele dag hetzelfde blijft.

Ok, misschien heeft die alinea me een beetje weggevoerd bij het idee dat ze best normaal zijn. Dus laat ik het nog eens proberen. De Engelse maatschappij lijkt bijvoorbeeld erg veel op de Nederlandse. De soort groepen die je in Nederland op straat tegen komt, kom je hier net zo goed tegen. Met alle stereotypen die daar bij horen van dien. Er is in Newcastle echter een groep erg overwegend aanwezig. De chavs of Asbo’s. En zijn het makkelijkst te herkennen aan hun trainingspak, kort haar, adidas schoenen en een petje. Oftewel, een soort van New kids on the block meets de tokkies. Dat die in Newcastle zoveel te vinden zijn wordt vaak verklaard door de economische achterstand die Newcastle heeft op de rest van Engeland. Natuurlijk zijn ze niet in de meerderheid, maar het zouden geen goede asocialen zijn als ze niet op zouden vallen. Dat doen ze dan ook prima. Voor de rest kan ik alleen concluderen dat alle groeperingen iets meer hun best doen zich te onderscheiden dan hun Nederlandse tegenhangers dat doen. De Engelsen hebben dan ook veel minder problemen met opvallen dan wij dat doen. Het resultaat is wel dat wanneer je bij ons genoeg zou hebben aan een paar gele schoenen, je in Engeland een volledig 3-delig kanarigeel pak nodig hebt om de mensen ervan op te laten kijken.

En zijn de Engelsen een beetje fijne mensen? In de omgang zijn de meeste Engelsen heel fijn. Erg behulpzaam, geduldig, amicaal en bijzonder geïnteresseerd en open tegenover andere culturen. Een uitnodiging om bij ze thuis te komen eten zou ik dan ook met alle liefde en plezier weigeren. Al ligt dat aan het eten dat de beste mensen op tafel zetten. Door de supermarkt lopend, kan ik me niks anders afvragen dan waar het idee van de meatpie in ’s hemelsnaam vandaan komt. Dit moet wel de ranzigste voedselcombinatie zijn die ik ken. Het grootste probleem vind ik niet eens dat ze het lekker vinden. Het grootste probleem vind ik dat ze de foto op de verpakkingen bekijken, die duidelijk de opengereten buik van een dier laat zien, en vervolgens denken, Mmmm jolly good, i’ll have some a those. Dit kan niets anders betekenen dan dat de natie besluit dat het niet mooi hoeft te zijn, als het maar lekker is. Wat nogal met mijn ideeën conflicteert. Ik houd namelijk van mooi en lekker.

De party piece van elke Engelsman is echter zijn gevoel voor humor. Het feit dat ze zichzelf niet echt serieus nemen, verantwoord het feit dat ze het niet echt zijn. Ze zijn dan ook de uitvinders van de zelfspot en het sarcasme, waarvan in sommige van mijn blogposts wel wat sporen te vinden zijn. Ze lossen alles dan ook het liefst op met humor. En dat mag ik wel. Humor is ook meteen hetgeen dat je in Engeland nodig hebt om het te maken. Dit geldt in ieder geval voor televisie. Zo verwacht ik dat als je bij de BBC je programma wil promoten, hun eerste vraag zal zijn, “Vertel eens een mop?”. De televisie wordt dan ook gedomineerd door cabaretiers. Dit zorgt ervoor dat informatieve programma’s een soort informatieve cabaretshows worden. Gelukkig ben ik wel een aanhanger van de humoristische overdracht van informatie, en kan ik me in de hele Engelse humor prima vinden.

Al met al voel ik me bij onze buren prima thuis. Ze hebben hun eigenaardigheden, maar hebben meer dan genoeg fijne kwaliteiten om die goed te maken. Voel ik me dan al een beetje Engelsman? Omdat ik nog niet eet en drink als een engelsman vind ik dat ik mezelf nog niet zo mag noemen. Ik zou me echter niet beledigd voelen als iemand anders het wel zou doen.