St. Patrick's day

Het plan
Boek samen met twee Nederlanders, twee Duitsers en een Ier, een vlucht naar Dublin op St. Patrick’s day. Koop, zoals een goede toerist betaamt, een overdreven groen kostuum, om erbij te horen. En breng de nacht door in het café, om de volgende ochtend het vliegtuig terug te nemen.

Ik snap dat dit bij jullie al wat vragen oproept. Zoals, Wie is Patrick?, Waarom groen? en wat heeft dat met Dublin te maken? Allereerst, St. Patrick’s day is een feestdag. Die door Ieren en mensen van Ierse afkomst, net als elke andere nationale feestdag, gebruikt wordt als excuus om excessief veel te drinken.

Maar, wat maakt Patrick dan wel zo heilig? Hierover heb ik in Dublin niet echt duidelijkheid kunnen krijgen. Ik heb verschillende versies gehoord, die allemaal even onaannemelijk waren. Dus heb ik besloten ze allemaal maar te geloven. De eerste versie van het verhaal, legde uit dat Patrick een herder was die, om zijn schapen te beschermen, alle slangen uit Ierland de zee in heeft gejaagd. Een ondersteunend feit voor dit verhaal is dat er inderdaad geen slangen blijken te zijn in Ierland. Wat het verhaal minder geloofwaardig maakt is dat ik het een beetje een slappe reden vind om iemand tot beschermheilige te benoemen en er jaarlijks een feestdag voor te organiseren. Dit heeft er wel voor gezorgd dat mijn doel van een feestdag krijgen nog gewoon tot de opties behoord. Ik ben dan ook al bezig met de selectie van dieren die ik uit wil gaan roeien.

Maar waarom droegen jullie dan een groen pak? De verklaring van de kleur kreeg ik in de tweede uitleg van St. Patrick’s day. Patrick begon in dit verhaal nog steeds als een herder. Ik heb dan ook maar aangenomen dat dat stuk van het verhaal klopt. Maar deze keer joeg hij geen slangen weg, maar bracht hij het katholieke geloof met zich mee vanuit Engeland. De kleur die Patrick als bisschop had aangenomen was groen. En als metafoor voor god gebruikte Patrick een klavertje drie. Wat nog steeds gebruikt wordt als symbool voor St. Patrick en Ierland. Toen ik doorkreeg dat de man die dit verhaal vertelde zijn gezicht blauw had geschminkt, kreeg ik echter de indruk dat hij het niet helemaal eens was met deze theorie. In de uitleg van zijn kleurkeuze kwam dan ook naar voren dat het hele verhaal een mythe was waarin later nogal wat feiten zijn verdraaid. Volgens hem was de kleur van Patrick, die toen nog geen St. was, Blauw. Wat tevens de huidige presidentiële kleur is. En dat hij daarom, uit principe, zijn gezicht in de correcte kleur had geverfd. Toen hij echter vertelde dat het klavertje in het echt ook geen klavertje was maar drie pinten Guiness, heb ik ook bij zijn verhaal maar wat vraagtekens geplaatst.

Ik was na het verhaal dan ook nog steeds tevreden met de kleur van het pak dat wij hadden aangetrokken. Al was ik daar sowieso erg blij mee. In de veronderstelling dat iedereen extreem gekleed zou zijn, hebben wij 5 Leprechaun pakken besteld. Eenmaal aangekomen in Dublin bleken wij echter een van de weinige te zijn die hadden besloten zich te kleden als de Ierse mythologische figuren. Het werd echter bijzonder positief ontvangen. Het resultaat was dat wij de hele dag als toeristenattractie door de stad hebben gelopen. We konden dan ook geen 20 meter lopen zonder dat er gevraagd werd of mensen met ons op de foto mochten. Aangezien we allemaal wel van de aandacht genoten, hebben we dat dan ook vrolijk toegestaan. Onderaan staan een paar van de foto’s

Dan hebben we natuurlijk nog de Ieren zelf. Apart volk. Meestal als ik apart gebruik betekent het dat ik eigenlijk niet goed kan beschrijven wat ik er echt van vind. We werden door alle Ieren bijzonder goed ontvangen. Zo liepen er bijna geen voorbij die niet een gebaar of een geluid maakte om ons te complimenteren voor onze kostuums. Terwijl de eerste vraag wel altijd was “Waar komen jullie eigenlijk vandaan?”. Het was dan blijkbaar ook goed te zien dat we toeristen waren. Het is een beetje als met Koninginnedag in Amsterdam. Waar de Nederlanders rondlopen met een oranje shirtje, sjaal of fluitje, lopen de buitenlanders in oranje leeuwenkostuums, Overalls en volledige voetbaltenues. Waar we wel onze best hadden gedaan ertussen te passen, leek het echter het tegenovergestelde effect te hebben. Maar wanneer we vertelden dat we uit Duitsland en Nederland kwamen werd ook dat positief ontvangen. De meeste reageerde zelfs erg trots. Dat we de moeite hebben genomen om de feestdag van een land met slechts 4 miljoen inwoners mee te vieren. Het motto is dan ook, op St. Patrick’s day is iedereen een beetje Ier.

Wat ook best nog wel eens waar kan zijn. De Ieren staan namelijk nogal bekend als trekvogels. Zo zijn er rond 1840 meer dan 2,5 miljoen naar Amerika verhuisd. En heeft elke zichzelf respecterende woonplaats in de wereld een Irish Pub. Wat er meteen voor zorgt dat St. Patrick’s day een van de grootst gevierde feestdagen ter wereld is. Zo kleuren zowel het Sidney Oprah House en de Chicago river op 17 maart groen. De Ieren komen over als een bijzonder trots volk. Trots op hun voorouders die nog mee hebben geholpen aan het bouwen van de Empire state building en het WTC, en daarvoor nog steeds bijzonder gewaardeerd worden, en trots op het feit dat steden, die meer inwoners hebben dan heel Ierland, hun feetsdag met ze mee vieren. Eigenlijk zijn de Ieren dus trots op het feit dat ze in een land wonen waaruit meer dan de helft van de inwoners ooit heeft besloten te emigreren.

Dit zorgden er wel voor dat wij bijzonder goed zijn ontvangen. Maar het zorgden er ook voor dat er nog een andere kant van Ierland naar boven kwam. Degene van onze groep die zich het minst op zijn gemak heeft gevoeld was namelijk de Ier zelf. Een van oorsprong Noord Ier om precies te zijn. Zo legde hij uit dat de strijd tussen het protestante en Engelse Noorden en het Katholieke en Ierse Zuiden wel af is genomen, maar nog erg word ondersteund daar het zuid Ierse volk. Zo heeft hij dan ook uit angst tegen elke Ier gelogen over zijn afkomst. Ierland kwam dan ook een beetje over als een land met 2 gezichten. Een land dat nogal wat problemen heeft met zichzelf, en zich daarom tegenover anderen opstelt als een overdreven vrolijk en gezellig volk.

Aan het eind van de dag, die een week leek te duren, hebben we de bus genomen naar het vliegveld. Om daar voor de resterende 5 uren een plek te vinden om te slapen. Wat niet echt gelukt is. Met als resultaat dat ik van de in de 30 uur, die de reis duurde, er 30 minuten van heb geslapen. Op de marmeren vloer van de vertrekhal wel te verstaan. Terugkijkend was het een bijzondere dag met een onwerkelijk tintje. Ik kan iedereen in ieder geval aanraden op St. Patrick’s day naar Dublin te gaan. Als je dan nog zorgt voor een goed pak, wordt de dag vanzelf onvergetelijk. Wel 1 tip, boek een hotel, het vliegveld is niet echt aan te raden.