Ja, in de waan dat ik jullie eindelijk eens iets met echte nieuwswaarde kon vertellen liep ik op de maat van het brandalarm, met mijn laptop onder de arm achter de, door fluorescerende hesjes geleide, kudde mensen aan de parkeerplaats op. Al wachtend op vlammen, sirenes en explosies werd (gelukkig) door de megafoon bevestigd dat het om een oefening ging. Eenmaal terug binnen, realiseerde ik me wel dat ik nu echt zelf weer wat moet gaan verzinnen om te typen. En nee, de onderwerpen komen niet aanwaaien. Wat ook meteen de reden is van de afgelopen stilte. Verwacht alsjeblieft geen storm.
Ik ga dan ook maar beginnen met de meest inspiratieloze gespreksopener die er bestaat. Het weer. Wat tot mijn verbazing en mijn genoegen erg goed is. Waar ik heb vernomen dat Nederland zich alleen buiten begeeft met dikke jassen, sjaals, paraplu’s en snowboots, ben ik blij te mogen melden dat die hier allang weer in de kast liggen. Hier zijn de zomerjassen uit de kast, de zonnebrillen van de plank, de ijscokarren uit de garage en de daken allang weer van de cabrio’s gehaald. Wat mij altijd extreem vrolijk maakt. De eerste dag dat ik mijn jas aan de kapstok kan laten hangen krijgt bij mij dan ook de naam “vrolijkste dag van het jaar”, en wordt in mijn agenda voorzien van een dubbele rand met zonnestralen. Maar genoeg over het weer.
Nu het gesprek is geopend, het ijs is gebroken, de kop eraf is en ik door mijn gezegdes over afgebeten spitzen heen ben, ga ik verder met het volgende. Koffie. Waarom koffie? Omdat ik het mis. Natuurlijk mis ik jullie ook. Maar aangezien ik nooit lichamelijk aan jullie verslaafd ben geweest, word ik daar niet zo vaak aan herinnerd. Ik ga dan ook regelmatig, als een hongerige neanderthaler op zoek naar goede koffie. Je zou verwachten dat zoeken naar koffie in de geboorteplaats van Charles Earl Grey, in het land van high tea, en het land dat de thee leverde voor het Bostons theefeestje, een beetje zou zijn als zoeken naar een speld in een hooiberg. Gelukkig werd al snel duidelijk dat het meer ging lijken op zoeken naar de beste speld in het speldenkussen.
Nadat al veel van de spelden in mijn cafeïne behoefte hebben voorzien, moet ik concluderen dat hij nergens smaakt zoals het hoort. Ik ben er ook achter gekomen dat koffie drinken meer is dan voorzien in die behoefte. Koffie drinken is opstaan met een grote cappuccino met rosetta. Met een lungo van de week en goed gezelschap een potje schaken. Een espresso van de volgende week om het eten te verwerken. En een grote cappuccino met een dubbele rosetta voor het slapen gaan. In contrast is het hier allemaal wat minder melodramatisch. Hier neemt men een huisvrouw, die je koffie zorgvuldig en met liefde voor je aanslaat op de kassa, en je bestelling doorschreeuwt naar haar nog huisvrouwelijkere collega. Wachtend op de koffie zie je dan hoe je papieren beker behendig onder de machine wordt geworpen, en de melk met 2 liter tegelijk al klokkenluiderbewegingen makend tot het kookpunt wordt gebracht. Waarna hij je met gestrekte arm wordt aangereikt. Gepaard met een blik die meer dan 1000 woorden zegt. Of eigenlijk met een blik die 12 woorden zegt. “Als je het niet goed vind, dan ga je maar naar Inspire.”, maar dan in het Engels. Nee, zoals de koffie thuis smaakt, smaakt hij hier niet.
Maar goed, zoals het mijn blogposts betaamt, moet ik nu in mijn conclusie laten merken dat het ondanks de op- en aanmerkingen over Engeland, die ik zo graag bespreek, toch gewoon goed gaat. En dat gaat het ook. Vooral nu de goede koffie weer in het vooruitzicht is, de schoolopdrachten vorm beginnen te krijgen, en er woensdag iets bijzonder leuks gepland staat. Maar daarover later meer. Voor nu, groeten uit Newcastle. En mijn belofte dat ik weer wat frequenter van deze onzinnige, maar immer gezellige, nonsens zal posten.
Cheers!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten