Zo, de eerste maand zit erop. De tijd kruipt, als je ergens pas net woont. Wat best raar is. Ik heb het goed naar mijn zin, en ik verveel me niet. Omstandigheden waarin de tijd vorig jaar nog gewoon zou vliegen. De maand leek in ieder geval langer te duren dan ik gewend was van een maand. De maanden leken altijd net zo snel te wisselen als ik mijn ondergoed. De laatste maand leek echter meer op het wisselen van een scheermesje. Wat ik 1 keer in de maand doe.., maar dat zou dan weer gewoon moeten kloppen... Is de tijd dan altijd sneller gegaan? Mhh... of moet ik gewoon langer doen met een onderbroek? Mhhh...???
Nou, die alinea brengt me niet echt verder met het zoeken naar hoe het komt dat de afgelopen maand langer leek te duren dan anders. Laten we het nog een keer proberen;
Misschien komt het doordat alles nieuw is, en actiever de aandacht vereist. Maar dat zou betekenen dat wanneer ik ergens gewend ben, ik maar de helft van de tijd bewust meemaak. Waardoor de tijd sneller lijkt te gaan. Maar dat zou ook betekenen dat ik een beetje een dromert ben. Aangezien ik nog veel te jong ben om dat toe te geven, is dat zeker niet de verklaring.
Is het dan misschien omdat "wennen" tijd kost? Wennen kost misschien wel tijd, maar het is wel een beetje egoïstisch om te denken dat het kalenderstelsel zich aan mijn gewenningstempo aanpast. Nee,.. dat is het denk ik ook niet.
Is het dan misschien omdat ik te veel tijd doorbreng met het polsen naar of ik me wel goed voel hier. Ik wil alle opties openhouden. Ik verwacht geen heimwee te krijgen, maar als het zo zou zijn, moet dat kunnen. Komt het misschien daardoor dat de tijd langzamer lijkt te gaan? Ben ik te vaak bezig met mezelf actief af te vragen wat ik vind van deze hele onderneming? Ben ik misschien toch een beetje bang voor heimwee?... Ik ben er bang voor in die zin dat ik het niet wil krijgen, net als dat ik bang ben dat ik varkensgriep krijg. Maar daarvoor ga ik ook niet elke ochtend met een thermometer in mijn oor zitten...
Met het schrijven van dit bericht bepaal ik dan ook, dat ik mijn strategie die ik voor liefde gebruik ook ga toepassen bij heimwee. Ik sta er voor open, maar zoek het niet actief. Met mijn liefdeshistorie geeft dat dan ook meteen de hoop dat ook heimwee mij niet al te frequent zal vinden.
Nou moet ik ook concluderen dat de laatste maand best wel tegen een bijzondere periode op heeft te boksen. Met een bijzonder aangename 1,5 jaar als referentie, snap ik dat de afgelopen maand zich een beetje de underdog heeft moeten voelen. Misschien was ik wel bezig om hem te vergelijken met mijn tijd in Breda? Maar 1 maand tegenover 1,5 jaar is een redelijk korte termijn, en aangezien dat gedeelte van mijn geheugen nou juist niet volledig is ontwikkeld, is het misschien niet echt een goede vergelijking. Zal ik Newcastle dan gewoon een schone lei geven? Een nieuw hoofdstuk dat verder bouwt op, en het logische gevolg is van, het hoofdstuk "Breda"?
Ja, ik ben eruit. Ik ga weer leven. Ik heb nu mooi een maandje kunnen wennen. Een maand waarin ik al bijzonder veel leuke mensen heb leren kennen, al veel leuke dingen heb gedaan, al veel mooie dingen heb gezien en me redelijk heimweeloos doorheen heb weten te krijgen. Dat voorspelt dus alle goeds voor de rest van mijn tijd hier. Ik ben dan ook blij te concluderen dat, met de afgelopen maand als referentie, het hier gewoon een erg mooi jaar gaat worden.
Nou dagblog, daar ben ik uit. Bedankt voor het luisteren, en sorry voor de ongestructureerde en abrupte gedachtewisselingen, de metaforen en de dosis onnodige informatie. Maar, je kent me.
Ik hoop wel dat iedereen doorheeft dat dit niet betekent dat ze moeten stoppen met contact houden. Dat zou namelijk hetzelfde zijn als handen schudden met iemand met varkensgriep. Het vergroot de kans op ziekte.
Nou, dag Blog. Welterusten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten