Zo zijn we het eerste weekend beland in Durham.
“Durham is een middeleeuwse stad met als hoofdattracties, The Cathedral Church of Christ, Blessed Mary the Virgin and St Cuthbert of Durham (de Kathedraal) en het kasteel van Durham, waar de, op Oxford en Cambridge na, oudste universiteit van Engeland zit gevestigd.”
Dat Engeland een rijke historie heeft is in Durham goed te merken. Jammer is het dat, wanneer je door zo’n stad loopt, je het gevoel krijgt dat het altijd historisch is gebleven. De rivieren en grachten lijken nog steeds op open riolen, De huizen op decorstukken, die te authentiek lijken om echt zo oud te zijn en ben je bij het oversteken bang om overreden te worden door een paard en wagen. Het resultaat is dat de enige mensen die je in de stad tegen komt, toeristen zijn. Aangezien te hard pratende Amerikanen en fotomakende Chinezen niet echt bekend staan om hun gezelligheid, hangt er dus ook geen sfeer. Door Durham lopen voelt als lopen door een kil gestileerd openluchtmuseum en niet als een stad waar het fijn is om te zijn. Natuurlijk zijn het kasteel en de Kathedraal twee, bijzonder mooi opgestapelde, hopen mergelsteen, maar na een halfuurtje er door- en omheen te hebben gelopen, beginnen ze al snel te vervelen. Na een paar uur hebben we dan ook de trein van 1350 terug gepakt naar het jaar 2010.
Het tweede weekend belandde we in Alnwick. De reden dat iemand naar dit afgelegen oord af zou willen reizen is, omdat er een kasteel staat waar de eerste 2 Harry Potter films op zijn genomen. Met een gezond gemengd gezelschap van 2 Duitsers en 4 Nederlanders namen we dan ook de trein. Die, tot onze verbazing, vertrok van perron 2 en niet van perron 9 ¾. In Alnwick uit de trein stappen voelde een beetje als gedropt worden in the middle of nowhere, in the middle of eeuwen. Volledig in Harry Potter sfeer werden we opgehaald door een dubbeldekker, die over de smalle Engelse landweggetjes reed, als een onervaren tovenaar op een bezemsteel. Het gevoel wat dit met zich mee bracht, kan dan ook het beste omschreven worden als, best eng. Door de reisgids bladerend, kwamen we bij de omschrijving van het kasteel van Alnwick uit.
“Het kasteel, gebouwd ter verdediging van Engeland tegen de Schotse invasie, is voltooid in het jaar 1096. Het Kasteel is open voor publiek tussen April en September”
Tip 1: kijk eerst even in de reisgids. Hopend dat dit betekende dat ze de uitzondering van 31 januari zijn vergeten af te drukken in de reisgids, of aan het filmen waren, zijn we er toch maar even heengelopen. Toen bleek dat het kasteel ook op 31 januari dicht was voor publiek, zijn we er even omheen gelopen. Wat ons opviel was hoe lastig dit wel niet was. Zo werden we om de 500 meter gehinderd door een muurtje of een hekje. Nog vreemder was het dat we, na een tijdje gelopen te hebben, bij de achterkant van het kasteel uitkwamen, waar de poort gewoon open stond. Wat raar allemaal. Na even een kijkje binnen te hebben genomen, even vriendelijk naar de man van de beveiliging te hebben gelachen en weer snel weg te zijn gelopen, kunnen we toch mooi melden dat we binnen zijn geweest. Na wat gedronken te hebben in de grootste boomhut van Europa, hebben we de bus genomen naar het plaatsje Alnmouth.
Dit pittoreske, aan de kust gelegen, plaatsje bracht nog meer verrassingen met zich mee. Het plaatsje is namelijk onderhevig aan een van de grootste tijverschillen van Engeland. Boten, die een paar uur geleden nog op het droge lagen, dreven weer, zoals boten dat horen te doen. Zulk sterk opkomend water brengt, voor avontuurlijke en naïeve Nederlanders, wel wat gevaren met zich mee. Zo besloot een van ons (Cas de Bruijn) op een boomstronk op het droge te gaan staan. 2 golven later bleek dat hij beter had kunnen kiezen voor een surfplank. Met natte schoenen en sokken als gevolg. Nadat we een stuk van Engeland af hebben zien breken en zien veranderen in een stuk noordzee, hebben we besloten dat het beter was om weg te gaan, voor we allemaal nat zouden worden en hebben we de trein terug gepakt naar de bewoonde wereld.
Al met al, vermaak ik me prima, ook in het weekend. Gisteren ben ik naar Liverpool geweest, maar omdat ik jullie wel weer genoeg te lezen heb gegeven, komt dat de volgende “Erop uit” wel weer.
Groeten uit Newcastle en veel plezier met Neerland’s slechtste excuus om verkleed zat te worden. Wat zal ik dat toch missen. Eigenlijk niet, het is hier namelijk altijd carnaval.
P.s. Rechts op de blog staat een link naar mijn Photostream. Hierop plaats ik regelmatig wat foto’s die ik gemaakt heb. De foto’s van Durham en Alnwick staan er al op.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten